Hieronder vindt u deel 1 van de drieluik; Van A naar C waarbij wijlen plastisch chirurg Paris Melis de borstvergroting van journaliste Janneke behandelt. Janneke (destijds 31) is freelance journalist in Amsterdam. Ze heeft huisje, boompje, beestje, maar GEEN BORSTEN. In een driedelig feuilleton volg...
Hieronder vindt u deel 1 van de drieluik; Van A naar C waarbij wijlen plastisch chirurg Paris Melis de borstvergroting van journaliste Janneke behandelt.
Janneke (destijds 31) is freelance journalist in Amsterdam. Ze heeft huisje, boompje, beestje, maar GEEN BORSTEN. In een driedelig feuilleton volgens wij haar op weg naar de gedroomde C-cup.
Deel een: Tijdelijke borsten, de oplossing?
Hoofdredacteur Eva mailt. Ik heb in het verleden een aantal artikelen geschreven voor het vrouwenblad Jackie en heb kleine tieten. Een en een blijkt in dit geval gek genoeg twee. Of ik Macrolane wil proberen: een middel voor tijdelijke borstvergroting. Het is een nieuwe behandeling waarbij je zonder operatie een cup groter gaat door middel van injecties met Macrolane. De behandeling zou in mijn geval van een A dus een B’tje maken. Klinkt goed. Het mailtje van Eva is kort. Ongeveer drie regels uitleg plus een afsluitende vraag: of ik interesse heb en zo snel mogelijk even iets van me kan laten horen. Anders gaat ze op zoek naar iemand anders. Ik begin te tikken: ‘Natuurlijk heb ik interesse! Zeg maar waar en wanneer.’ Vijf seconden later is het scherm weer leeg. Kort daarop volgt een nieuwe tekst: ‘Hoi Eva. Dank voor het aanbod. Maar ik doe het niet.’ Sent. Ziedaar in vijf seconden mijn hele dilemma.
Want ja: ik wil al heel lang heel graag grotere borsten. En nee: eigenlijk durf ik niets aan mijn lijf te laten doen. Dit zou het einde van het verhaal kunnen zijn, ware het niet dat dit ene kleine mailtje een stroom aan gedachten met zich meebrengt: zou dit dan eindelijk de oplossing kunnen zijn voor een probleem dat me al sinds de puberteit in de greep houdt? ‘s Avonds zit ik tegenover mijn vriend Sander aan tafel. ‘Ik kreeg een mailtje vandaag. Een opdracht van Jackie’, zeg ik nonchalant. ‘ Of ik Macrolane wil uitproberen.’ Sander kijkt me aan. ‘Wat?’ ‘O, een nieuw middeltje waarbij je je tieten kunt laten vergroten zonder operatie. Ze spuiten spul in waardoor je vollere borsten krijgt. Maar ik ga het niet doen. Ik heb geen idee wat het precies is. Ja, Jennifer Aniston heeft het gedaan. Maar wie weet wat de risico’s zijn? Dus ik doe het niet. Toch?’ Sander onderbreekt mijn geratel: ‘Waarom informeer je niet eerst eens wat het precies is? Je bent al zo lang met je borsten bezig. Als het veilig blijkt te zijn, lijkt mij dit juist een heel goede oplossing.’ Ik staar naar de enorme ronde aardappel op mijn bord.
Voor het slapengaan, neem ik nog snel een douche. In het donker, zoals gewoonlijk, wat sneu en waar is tegelijk. Alles beter dan die ongezellige 40 watt op mijn onvolgroeide boezem. In bed passeert ons gesprek in gedachten nog een keer de revue. Misschien heeft Sander wel gelijk. Informeren kan toch geen kwaad? Hoe lang twijfel ik nou al over een mogelijke borstvergroting? Macrolane zou wel eens de oplossing kunnen zijn. Geen operatie. Het middel is tijdelijk. Na een jaar is het weer weg. Kan ik mooi een tijdje aankijken hoe het is. Daarbij hoef ik niet te ‘liegen’ als ik ineens met een vollere voorgevel in het openbaar verschijn. Ik een borstvergroting laten doen? Nee joh! Hoe kom je erbij? Dat je maar ongeveer een cupmaat groter kan gaan, is voor mij geen probleem. Groter hoeft ook niet. En ja hoor, daar komen de kriebels in mijn buik. De gedachte dat ik deze zomer eindelijk eens in een leuke bikini naar het strand kan! Geen gehannes meer op het toilet van de strandtent om mijn gehate push-upbikini zo snel mogelijk te verruilen voor mijn reuze push-upbeha en shirtje! Weg met de gesloten shirtjes! Met deze gedachte val ik in slaap.
Verwarring
De euforie is echter van korte duur. Als ik de volgende ochtend onderweg ben naar mijn werk word ik alweer overvallen door twijfels. Zo stellig als ik Sander vanochtend vertelde dat ik Eva het goede nieuws ga mailen, zo groot is de verwarring nu. Een autorit is altijd een goed moment om dingen in mijn hoofd te ordenen, maar in dit geval werkt het averechts. Ik ben inmiddels de dertig gepasseerd. Wordt het niet eens tijd dat ik mezelf accepteer zoals ik ben? Alsof grotere borsten mijn levensgeluk vergroten. Sander vindt me - hoe gezapig dat ook klinkt - mooi zoals ik ben. En alsof de buitenwereld gek is: natuurlijk zal iedereen door hebben dat ik iets aan mezelf heb laten doen. Ze zullen over me praten. Achter mijn rug om. ‘Heb je het al gehoord? Ze lijkt altijd zo zelfverzekerd, maar dat blijkt dus mooi niet het geval.’ De rest van de rit houdt de hoofdvraag me bezig: waarom zou ik het doen? Ik heb qua uiterlijk verder niets te klagen. Zit letterlijk en figuurlijk prima in mijn vel en besef heus wel dat mijn vraagstuk een luxeprobleem is. Anderzijds is het iets dat mij sinds mijn puberteit al bezig houdt. Ik herinner me een citaat uit mijn dagboek van 17 jaar geleden: ‘Marije heeft inmiddels bloemkolen. Ik heb helemaal niets.’ En schamen doe ik me er eigenlijk ook niet voor. Tuurlijk zou ik liever grotere willen hebben, maar het is niet zo dat ik gebukt over straat ga. En ja, natuurlijk waren er onzekere momenten als ik voor het eerst het bed deelde met een nieuwe partner, maar na verloop van tijd verdween dat gevoel meestal wel. Sterker nog, het liefst riep ik zelf zo snel mogelijk dat ik het van mijn tieten niet moet hebben. Sowieso ben ik iedereen altijd voor als het om mijn jopies gaat. Het gevolg is dat er juist vaak grappen worden gemaakt over mijn borsten. Op een themafeestje werd ik zodoende verwacht als Pamela Anderson. Mijn outfit - twee plastic tieten van de feestwinkel, dikke rode lippenstift en een te kort rokje - gooide overigens hoge ogen.
Een telefoontje stopt mijn gedachten. Beste vriendin Kim aan de lijn. Ik vertel haar over mijn twijfels.’Gewoon doen’, roept ze door de telefoon. ‘Mensen praten toch wel. Over een week gaat het weer over iemand anders. Voor mij blijf je dezelfde. Maar dan met tieten. ‘ En ineens denk ik: ze heeft gelijk. Kan mij het nou schelen eigenlijk? Ik kan toch gewoon op consult gaan? Aangekomen op mijn werk, mail ik hoofdredacteur Eva. ‘Ik heb me bedacht. Waar en wanneer kan ik me melden voor een afspraak?